Media publiczne w Polsce przykładem dla Szwecji? Nigdy w życiu…

Wolność prasy powinna mieć swoje granice – twierdzą politycy skrajnie prawicowej partii Sverigedemokraterna. Posłowie partii chcieli wezwać przed komisję parlamentarną dziennikarzy odpowiedzialnych za dział informacji w mediach publicznych, m.in. Szwedzkiej Telewizji.

Wszystko zaczęło się od wypowiedzi w czasopiśmie ”Focus” Linusa Bylunda, zasiadającego w zarządzie Szwedzkiego Radia (SR) i Telewizji Szwedzkiej (SVT), który zarzucił pracującym tam dziennikarzom, że nie są ”wystarczająco bezstronni” i powinni być ukarani przez Granskningsnämnden (Komisję Etyki) obniżeniem pensji lub zwolnieniem z pracy.

Komisja parlamentarna odrzuciła wniosek Szwedzkich Demokratów, tym bardziej że cała sprawa spotkała się z ostrą reakcją szwedzkiego środowiska dziennikarskiego. Przewodnicząca Związku Wydawców, Viveka Hansson powiedziała, że ”tego typu tendencje muszą budzić niepokój u każdego kto jest za niezależnością mediów”, a próby politycznego wpływania na wolność prasy nigdy dobrze się nie kończą.

Z kolei przewodniczący Svenska Pens, Jasper Bengtsson w wypowiedzi dla branżowego pisma ”Journalisten” powiedział, że pomysły Szwedzkich Demokratów to myślenie o wolności prasy rodem z Węgier i Polski:

”Nie jest niczym nowym, że Sd czerpie swoje inspiracje właśnie z tych dwóch krajów. Tyle tylko, że jest to niezwykle niebezpieczne dla demokracji i niezależnego dziennikarstwa”.

Polska po raz kolejny stała się w Szwecji przykładem kraju o systemie politycznym, którego nie należy naśladować.

STREFA.SE

En reaktion på ”Media publiczne w Polsce przykładem dla Szwecji? Nigdy w życiu…

  1. Ani model polski ani model szwedzki to nie są przykłady godne naśladowania.
    W Polsce występuje dyktat PiSu w mediach publicznych, a w Szwecji taka role pełni dyktat politycznej poprawności, daleki od obiektywizmu.
    W Polsce konsument mediów ma jednak do wyboru media nie-publiczne, prywatne i opozycyjne w rodzaju TVN24, Gazety Wyborczej czy tygodnika Polityka.

    W Szwecji pluralizm mediów i korytarze poglądów są daleko bardziej wąskie. Jako taki, krytyczny poziom trzyma tylko Svenska Dagbladet i tygodnik Focus, pozostałe media to tuby propagandowe socjaldemokracji i środowisk z nią związanych.
    Bardzo brakuje tu prywatnej, obiektywnej telewizji informacyjnej, brak też ogolnoinforamycyjnych portali internetowych w rodzaju Onetu, Interii czy Wirtualnej Polski.

Lämna ett svar