Muzeum w Katedrze Oliwskiej

Katedra Oliwska to oczywiście jeden z najbardziej znanych zabytków sakralnych Trójmiasta. Corocznie progi tej świątyni przekraczają rzesze turystów. Człowiek tutaj przenosi się w czasy baroku, a nawet późnego renesansu.

Niezwykła architektura

Trójnawowa archikatedra oliwska, jest najokazalszym zabytkiem nie tylko Gdańska, ale i Starego Kontynentu. Na uwagę zasługuje tutaj wieloszczytowa fasada, która jest wykończona dwoma smukłymi, wysokimi wieżami, z ostro zakończonymi głowniami sklepieniowymi. Nad przecięciem naw archikatedry znajduje się wieża dzwonów.

Poziom artystyczny

Wyposażenie kościoła, to nic innego jak sakralne dzieła sztuki późnego okresu odrodzenia, baroku i klasyki posiadające wysoki poziomi artystyczny. Wykonawcami płaskorzeźb, obrazów i figur lipowo – modrzewiowych, są mistrzowie pędzla i dłuta z Wenecji, Norymbergii i Amsterdamu. Jednakże Archikatedra w Oliwie, zasłynęła głównie ze swych niezwykłych organów.

Olbrzymi instrument muzyczny

Na całość tego olbrzymiego instrumentu muzycznego, składają się organy małe zwane zwyczajowo lekkimi oraz organy duże zwane szerokimi. Data ich powstania przypada na lata 1690- 93. Wykonał ten wspomniany majstersztyk wśród instrumentów klawiszowych frater Michael alais Johanes Wulf z Ornety, mieszkający wówczas na Warmii. Duże organy przechodziły wiele udoskonaleń i modyfikacji, co w efekcie podniosło ich niebywałe wprost brzmienie piszczałkowo- basowe. Najwięcej pracy modelatorskiej nad nimi, włożył Fryderyk Rudolf z Niemiec Wschodnich.

Spokój i harmonia

Grube mury archikatedralnych krużganków, dają przyjemny chłód w letnie dni, a wirydarz, czyli innymi słowy niewielki przykościelny ogród, umożliwia odpoczynek przy cudownych dźwiękach organowej muzyki. Zwiedzający archikatedrę oraz muzeum, mogą w nim zapoznać się z wystawą prezentującą szczególnie rzeźbę sakralną, sprzęty liturgiczne, pamiątki po gdańskich biskupach no i oczywiście przepiękne ornaty pocysterskie. Można też przy okazji zobaczyć, wyłożony dębową boazerią refektarz, czyli miejsce, gdzie mnisi spożywali niegdyś posiłki.

Jest też tutaj niezwykła galeria portretów pełniących tu posługę do 1740 roku opatów. Na wyższych partiach ścian widnieją malarskie przedstawienia scen z życia Świętego Bernarda z Clairvaux, który dał początek zakonowi cystersów. Ważniejszym miejscem w muzeum jest tzw. Sala Pokoju Oliwskiego. Upamiętnia ona zakończenie w 1660 roku długoletnich zmagań polsko- szwedzkich. Uroczystego otwarcia tego muzeum dokonał w roku 1975 ówczesny biskup krakowski kardynał Karol Wojtyła oraz biskup Diecezji Gdańskiej Lech Kaczmarek.

Ewa Michałowska-Walkiewicz