ZAPISKI KRYTYCZNE: Dwa filmy ”semickie”
Stina Wirsén była w początkach swej plastycznej kariery znana jako rysowniczka, publikująca w DN. Później poszerzyła paletę, pisała i ilustrowała książki dla dzieci we współpracy z mamą Carin Wirsén, aż wreszcie zaczęła realizować filmy animowane. Powstało ich kilka. Spróbujmy krótko scharakteryzować najnowszy.
Historia psa Bodri, którym opiekowały się siostry Hédi i Livia, mówi także o tęsknocie psa po rozłące z całą rodziną wywiezioną przez hitlerowców do Auschwitz i później Bergen-Belsen. Ocalały tylko obie siostry. Ta smutna historia jest tylko jednym z epizodów zagłady węgierskich Żydów po 19 marca 1944, kiedy Niemcy okupowały dotąd sojusznicze Węgry. Akcji wsławionej udziałem szwedzkiego dyplomaty Raoula Wallenberga, zasłużonego ratunkiem stosunkowo dużej ilości skazanych na śmierć.
Stina Wirsén napisała scenariusz według opowiadania Hédi Fried (zmarłej parę dni temu, 20 listopada 2022 roku w Sztokholmie), znanej z wielokrotnie prezentowanego świadectwa Zagłady Żydów w jej ojczyźnie. Ta historia, częściowo z perspektywy wiernego psa, pozwala zaangażować się nawet młodszym dzieciom.
***
Bodaj piąty już kinowy film ”Boy from Heaven” w reżyserii Tarika Saleha okazał się też jego najlepszym. Droga doń wiodła prosto od poprzedniego, mniej udanego, kryminalnego dramatu ”The Nile Hilton Incident”, również z udziałem Faresa Faresa, już tam kreującego postać pułkownika policji.
I znów jest to szwedzka produkcja mówiona po arabsku z udziałem wyłącznie arabskich aktorów i chyba bez szans na dystrybucję w Egipcie.
Obraz stosunków między władzą (tu reprezentowaną przez policję), Muzułmańskim Bractwem i zdawało by się nieskazitelną twierdzą islamu w postaci uniwersytetu Al-Azhar, istniejącego od X wieku, jest pełen zagadek, zagrożeń i subtelnej gry psychologicznej, w której młody student, rodem z rybackiej wioski, odnosi nieoczekiwane zwycięstwo nad wszystkimi stronami konfliktu. Instynktownie i intelektualnie wie co należy powiedzieć w kluczowych momentach akcji, co przekonuje tak świeckich, jak duchownych przedstawicieli establishmentu. I pomaga ocalić sumienie i posadę pułkownika policji, ale młodzieniec, ratując własne życie może się zadowolić tylko bezpiecznym powrotem do rodzinnej wioski.
Aleksander Kwiatkowski
