Podrzut
Moi najwyższego szacunku godni koledzy z łam, zajmują się nieomal z reguły bliską lub najbliższą historią kraju rodzinnego, oraz częściowo odreagowywaniem – elegancko mówiąc mało mi zrozumiałych, emigracyjnych pasji.
Ale cóż, czas robi swoje i pod ich wpływem postanowiłem dać mój własny wkład w owo dzieło, tylko w nieco lżejszej formie.
Szanowny Czytelniku! Otóż masz w mojej osobie okrutnego oszusta, malwersanta i w ogóle, jak się w niezapomnianych czasach Polski Ludowej Towarzyszy mówiło: – Gnidy na ciele klasy pracującej!
Co i jak było, natychmiast wyjaśniam. Usunę jedynie znaki szczególne, które mogłyby pozwolić na bliższą identyfikację miejsc i osób, które przecież los i koledzy (kolejność dowolna) mogły wynieść wysoko lub jeszcze wyżej. Inaczej mówiąc, moja skromna osoba musi wam – w charakterze wyjątkowej swołoczy, wystarczyć.
Teraz proszę przestać się uśmiechać, bowiem sprawy będą poważne, finansowe. W pewnym mieście (trzy kropki, prawda w oczy kole, jak pisał pewien Ildefons) był sklep, w którym „bywały” podhalańskie kożuchy. W moim mieście, oddalonym od owego o trzysta kilkadziesiąt kilometrów, był państwowy, (a jaki miałby być?), komis.
Co jakiś czas uruchamiał się następujący łańcuszek. Pani ze sklepu „w pewnym mieście” telefonowała do mnie, że przyszło pięć podhalańskich. Ja uruchamiałem natychmiast swojego człowieka (znała go) i on kupował na pniu dwa albo trzy, oraz płacił jej „górala” ekstra od kożucha (góral – pięćset złotych). Ja wsiadałem wówczas do pożyczonej mydelniczki (Trabant), jechałem tam, odpalałem człowiekowi dolę, brałem kożuchy i wracałem do domu, aby następnego dnia włożyć kożuszek do komisu. Pani komisowa, oczywiście zblatowana, wieszała na wieszaku i tyle.
Potem nadchodził telefon, że na przykład „Na Woli słoneczko, że aż miło!”. Brałem wówczas (zawsze w pogotowiu) sportową torbę z kożuchem wewnątrz, waliłem do komisu i tam następował „podrzut”. Na miejsce sprzedanego kożucha pojawiał się kożuch z torby a ja otrzymywałem pieniądze pomniejszone o procent, jaki pobierał komis, (kto nie rozumie bluesa, niech się wstydzi!).
Czasem zdarzało się tak. Wchodzę do komisu a Pani woła do mnie: Niestety nie nadeszły jeszcze te koszule z włoskim kołnierzykiem, o które Pan pytał!”. To oznaczało, że w sklepie jest cywilny „pies”. Grzecznie dziękowałem i wychodziłem.
Jak się to wszystko mogło opłacać? Proste, cena kożucha w państwowym sklepie była więcej niż sto procent a czasem dwieście, (kożuchy białe!) niższa, niż w komisie.
Uwaga końcowa. Osoby, które mną z tego (albo innych) powodów gardzą, informuję, że wyszedłem na tym, jak Zabłocki na mydle! Pieniądze zagarniała, godna najwyższego zaufania, moja ukochana żona. Gdy zagarnęła wystarczająco, rozeszła się ze mną. Opuściłem byłem wówczas nasze wspólne mieszkanie goły i bosy, ale z walizką wypełnioną książkami.
I to był mój błąd, wpadłem! Cóż miałem robić, kiedy nie było mnie stać na zakup nowych książek? Zacząłem pisać własne!
asz
NGP 2013
