she

Dziś znowu obudziłam się z tym okropnym uczuciem zagubienia. Przecież jeszcze parę dni temu wszystko było takie proste, wiedziałam czego chcę, co muszę zrobić i o co walczyć. Priorytetem było przekonanie Michała do wyjazdu, do rozpoczęcia nowego życia, tam w Szwecji.

A dziś, z niewiadomych przyczyn mam mentlik w głowie, bałagan, którego nie potrafię uprzątnąć. Jechać czy nie, a jeśli tak to z nim czy może jednak sama? Siadłam na łóżku próbując to jakoś ogarnąć, wziąć się w garść i coś postanowić. Jak nie pojadę, poszukam jakiegoś zajęcia, oboje będziemy pracować od rana do wieczora za marne grosze, znów będziemy narzekać, że nam brakuje, że nas nie stać na to czy na tamto, że nie mamy za co dokończyć remontu. Nie, takiego scenariusza nie chcę. Więc wyjechać. Tak, zdecydowanie tak! Przynajmniej to udało mi się ustalić przed wypiciem kubka kawy. Aromat unosił się w powietrzu a ja, jak zahipnotyzowana błąkałam się po domu. Od jednego okna do drugiego, widok, delikatnie mówiąc, przygnębiający, śnieg, śnieg, śnieg… Kiedyś uwielbiałam zimę a teraz? Tylko mi przypomina, jak daleko jest jeszcze do wiosny. Nie wiem dlaczego, ale ta wiosna, tak bardzo wyczekiwana przeze mnie, jest okresem gdzie decyzje podejmuje się łatwiej. Może tylko ja tak mam, ale jak słyszę śpiew ptaków, jak czuję na sobie promienie słoneczka, to od razu budzę się z tego zimowego snu, mam ochotę działać, podbijać świat, wszystko przychodzi z taką łatwością i lekkością… Ach! Ale się rozmarzyłam. Niestety pora zejść na ziemię. „Otrząśnij się dziewczyno, zrób coś!” mówiłam sama do siebie. Łzy napływały mi do oczu, czułam się rozbita a jednocześnie uwięziona wśród swoich myśli. „Zrób coś! Zadecyduj! Postanów!” – głosy namiętnie kotłowały się w mojej głowie. Chociaż bardzo chciałam, nie potrafiłam się skupić. Muszę dać sobie trochę czasu, momencik, chwilkę…

Zaszyłam się pod kocem, na mojej pięknej, ogromnej sofie z kubkiem, tym razem, gorącej czekolady i na spokojnie zdecydowałam jeszcze raz przeanalizować całą tą sytuację. Wyjazd postanowiony, w tej materii nie ma, nad czym debatować. Pozostaje tyko ustalić, dlaczego nie do końca jestem przekonana, że chcę jechać tam z moim mężem. Dla większości z Was to absurd. Mąż i żona powinni być razem, kompromis to sztuka małżeńska, na dobre i na złe, zawsze i wszędzie… Tak, tak, ja to wszystko wiem, ale są sytuacje gdzie te prawa po prostu nie działają. Jak jedno chce iść do przodu, chce ryzykować, żeby mieć lepiej, a drugiemu odpowiada tak jak jest, to ich drogi prędzej czy później się rozejdą. Mając inne marzenia, inną wizję na przyszłość ciężko będzie żyć w zgodzie, zawsze jedno albo drugie będzie niezadowolone. I kompromisem na pewno nie będzie tutaj rezygnacja ze swoich marzeń. W imię czego się pytam. Dlatego nie patrząc na innych, bardzo egoistycznie, kilka miesięcy temu wyjechałam pierwszy raz. Czy żałuję? NIE! Po prostu przekonałam się czego tak naprawdę chcę i ile jestem w stanie poświęcić. Wiedziałam, że mój mąż tego nie zrozumie, więc od początku było wiadomo, że za niedługo wrócę i znów będziemy tworzyć szczęśliwy związek. Życie jednak napisało inny scenariusz.

Owszem, wróciłam, ale tylko na chwilę. I już nie mogę się doczekać, kiedy znów będę pakowała walizkę. Bo wystarczyły dwa miesiące w Polsce a ja zdążyłam chyba z dziesięć razy odmówić sobie przyjemności, takich moich, małych przyjemności. Oczywiście z powodu braku pieniędzy. Cóż,  historia lubi się powtarzać… Jednak w moim scenariuszu brak miejsca na powtórki. Dlatego teraz jestem bardziej zdeterminowana, chyba nawet silniejsza, pewniejsza siebie, choć z drugiej strony, nie ukrywam, czuję lekki ścisk w żołądku, jak przed egzaminem. Oj tak, to będzie egzamin z życia jakiego jeszcze nie miałam. W końcu chcę wywrócić nie tylko swój świat do góry nogami, ale i Jego. Dlatego właśnie jest mi tak trudno, bo ważą się nie tylko moje losy, wiem, że siłą rzeczy wpłynę także na jego życie, a nie wybaczyłabym sobie gdybym go unieszczęśliwiła, gdyby zrobił cokolwiek wbrew sobie tylko po to, bym ja była szczęśliwa. Tego nie chcę. Może to zabrzmi absurdalnie, ale boję się sytuacji, w której te nasze „polskie problemy” przeniosą się do Szwecji razem z nami, bo to może właśnie nie kwestia miejsca, a ludzi? Może za szybko zaczęliśmy się bawić w dorosłość, nie daliśmy dostatecznie upłynąć naszym emocjom, może za bardzo zdusiliśmy się nawzajem, przygnietliśmy sobie skrzydła i teraz, zamiast wzbić się ponad podziałami, tkwimy w tym bagnie…

Nie! Tak dalej być nie może, nie będziemy więźniami własnego losu! Trzy głębokie wdechy i powiem mu wszystko co leży mi na sercu…

NGP 2013

Lämna ett svar

Din e-postadress kommer inte publiceras. Obligatoriska fält är märkta *

Created with Visual Composer