Strażniczka tradycji: Kazimiera Lenkszewicz
26 sierpnia 1994 roku zmarła nagle w Sztokholmie Kazimiera Lenkszewicz. Przeżyła lat 87. Jeszcze dzien przed śmiercią udzielała wywiadu dla Polskiego Radia, a parę tygodni wcześniej występowała w dwóch programach szwedzkiej telewizji. Mówiła o swoich przeżyciach związanych z Powstaniem Warszawskim, którego była uczestniczką.
Urodziła się 29 grudnia 1907 roku w rodzinie państwa Bieleckich-Leoniak. Przed II wojną światową pracowała jako wychowawczyni w „Ochronce belwederskiej” prowadzonej przez organizację ”Rodzina Wojskowa”, gdzie opiekowała się dziećmi wyższych oficerów WP (w tym córeczkami Marszałka Piłsudskiego). W czasie tej pracy poznała swojego późniejszego męża, Alfreda Lenkszewicza – ochotnika z wojny polsko-bolszewickiej, późniejszego urzędnika administracji państwowej, zamęczonego w czasie wojny przez Niemców w obozie Dachau.
W czasie wojny Kazimiera Lenkszewicz pracowała jako kurator w organizacji charytatywnej RGO (Rada Główna Opiekuńcza) powołanej wprawdzie przez Niemców, ale kontrolowanej przez Polskę Podziemną i zasilanej produktami żywnościowymi przez polskie ziemiaństwo w dużo większym stopniu niż finansowanej przez Niemców. Z wybuchem Powstania, RGO została przejęta przez władze polskie i obsługiwała kuchnie polowe dla ludności Warszawy.
Dzielnica, w której znajdowała się Kazimiera Lenkszewicz została zajęta już w dziewiątym dniu Powstania przez Niemców i pani Kazimiera została wywieziona do obozu Oświęcim-Brzezinka, skąd później wywieziono ją do Ravensbrück, dzięki czemu znalazła się pod koniec wojny w transporcie Szwedzkiego Czerwonego Krzyża. Po odbytej rekonwalescencji w ośrodku IM w Vrigstad przybyła do Sztokholmu, gdzie pracowała długie lata w Królewskim Centralnym Biurze Statystycznym.
Od początku swego pobytu w Szwecji, Kazimiera Lenkszewicz włączyła się czynnie w życie polskich organizacji. Była współzałożycielką Stowarzyszenia Polskich Kombatantów i Polskiego Związku byłych Więźniów Politycznych, którego była długoletnim prezesem. Była inicjatorką różnych polskich akcji w Szwecji, zajmowała się polską biblioteką, organizowała obchody rocznicowe. Przede wszystkim była strażniczką polskich tradycji.
W Londynie założyła fundację kulturalną imienia swojego męża, Alfreda. W ramach tej fundacji Polskie Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie przyznawało nagrody autorom książek broniących dobrego imienia polskiego w świecie. Oprócz tego finansowała różne polskie wydawnictwa w Londynie i Sztokholmie. Była uczestnikiem i jednym z fundatorów Kongresu Kultury Polskiej w Londynie w 1985 roku. Była też jedną z fundatorek POSK-u w Londynie i OPON-u w Sztokholmie.
Za swoja pracę społeczną i działalność charytatywną Kazimiera Lenkszewicz otrzymała Odznaką Honorową SPK, Złotą Szpilką POSK-u, Złoty Medal Kongresu Kultury Polskiej, Złoty Medal Skarbu Narodowego, a także wysokie odznaczenia państwowe: Złoty Krzyż Zasługi i Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta nadany jej przez Rząd RP w Londynie i Krzyż Komandorskim Orderu Polonia Restituta przyznany jej przez prezydenta RP, Lecha Wałęsę.
Ludomir Garczyński-Gąssowski
