Pałac w Pietronkach. Na wycieczce po Wielkopolsce
Pałac w Pietronkach, znajdujących się koło Chodzieży jest przykładem wspaniałej wielkopolskiej rezydencji ziemiańskiej. Pobudowany on został w roku 1840, w miejsce starego dworu drewnianego. Otoczono go, wyjątkowo pięknym krajobrazowym parkiem.
Historia wspomnianego pałacu
Wieś Pietronki została wzmiankowana po raz pierwszy w piętnastym stuleciu, a dokładnie w roku 1403. Założycielem tej wsi był pewien krakowski mieszczanin niejaki Hanco syn Piotra. Pałac w Piteronkach wzniesiony został najprawdopodobniej w roku 1804, dla niejakiego Hermanna von Leipzigera, który zawarł związek małżeński z hrabianką Eweliną von Rittberg.
W dziewiętnastym wieku
W dziewiętnastym st5uleciu, wieś Pietronki znajdowała się rzecz jasna w posiadaniu niemieckim. Z biegiem czasu należała ona do rodu Bnińskich a następnie Strzyżowskich. W roku 1901, pietronkowski pałac został całkowicie przebudowany przez Ignacego Bnińskiego, prezesa poznańskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych. W roku 1926, właścicielką Pietronek była Helena Bnińska. Po zakończeniu drugiej wojny, pietronkowski pałac został upaństwowiony, no i oczywiście był użytkowany przez Państwowe Gospodarstwo Rolne.
Późne lata dwudziestego wieku
W latach 1983-88, we wspomnianym pałacu przeprowadzony został gruntowny remont, po czym został on zaadoptowany na obiekt szkoleniowy rzecz jasna z restauracją.
Wygląd pałacu
Pałac swoim frontonem skierowany jest na wschód. Budynek w całości, otoczony jest parkiem krajobrazowym. Po jego wschodniej stronie, usytuowane są zabudowania folwarczne. Pałac ten wzniesiony został jak nam jest wiadomo, na rzucie prostokąta z dwoma „sympatrycznymi”, nawiązującymi do greckich upodobań półkolistymi ryzalitami. Tutaj też znajduje się prostokątne skrzydło tego pałacu, znajdujące się nad tarasem i filarowym portykiem. Główne wejście do pałacowego budynku, znajduje się tak zwanej osi elewacyjnej od strony wschodniej. Poprzedza je portyk z przepięknymi czterema kolumnami. Jest to budynek oczywiście solidnie podpiwniczony, no i rzecz jasna dwukondygnacyjny. Poszczególne części budynku pokryte są płaskimi dachami, ograniczonymi charakterystyczną balustradą.
Zbudowany z cegły
Pałac w całości jest budynkiem ceglanym, murowanym na cokole. Jego ściany jak nietrudno się domyśleć zostały otynkowane. Dachy pokryte są czarną papą. Wnętrza jego zwieńczają drewniane stropy z tak zwaną podsufitką. Klatki schodowe wykonane są z drewna. Poszczególne elewacje podzielono specjalnym gzymsem „między-piętrowym”. W budowie tego pałacu wyróżnia się jeszcze nadokienniki czyli okna prostokątne ujęte specjalnymi opaskami architektonicznymi. Są tutaj także dwa okna we wschodniej elewacji parterowej. W północnym ryzalicie, okna zamknięte są półkoliście. Elewacja frontowa jest dwukondygnacyjna, no i oczywiście siedmioosiowa, z charakterystycznym reprezentacyjnym filarowym portykiem, wykończonym balkonem i balustradą. Natomiast elewację od strony zachodniej, ozdabiają dwa owalne balkony usytuowane na piętrze.
Pałac jak już to zostało wspomniane, otacza przepiękny park ze specyficznym układem ścieżek. Wyróżnia go też wyjątkowy drzewostan poprzecinany alejami.
Ewa Michałowska-Walkiewicz
