Krowiarki. Polska wieś na Śląsku

Krowiarki to polska wioska, której niemiecka nazwa brzmi Polnisch Krawarn. Usytuowana jest ona na południu Polski w województwie śląskim, a dokładnie w powiecie raciborskim.

Wieś ta wzmiankowana była po raz pierwszy w dokumencie łacińskim, pochodzącym z 1223 roku. Tam została ona zanotowana w staropolskiej zlatynizowanej formie brzmiącej Caravar. W kolejnym łacińskim dokumencie pochodzącym z 1228 roku wydanym przez Kazimierza I Opolskiego, miejscowość ta zapisana została jako „Kravar”. Jest ona w tak zwanym szeregu miejscowości założonych na prawie polskim, czyli „iure polonico”.

Co mówi wieść gminna

Podobno jak głosi wieść gminna, pierwszym sołtysem tego miejsca miał być posiadający korzenie czeskie Honza. Dlatego też zauważyć można czeskie brzmienie nazwy tego miejsca jako „Krava”. W alfabetycznym spisie miejscowości znajdujących się na terenie Śląska, który został wydany w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie, polska nazwa wspomnianej wsi, występuje pod zniekształconą, polską nazwą brzmiąca jako „Polsky Kraworsz”. Do roku 1914 wieś nosiła niemiecką nazwę „Polnisch Krawarn”.

Piękny pałac

Przepiękną wizytówką tego miejsca, jest rzecz jasna pałac. Ten wspomniany obiekt został wzniesiony w 1678 roku. Mniej więcej sto lat później, bo w roku 1748 został on przebudowany i częściowo odnowiony od wewnątrz. Pałac ten wzniesiono na rzucie zbliżonym do prostokąta, a posiada on charakter niejednorodny stylowo. W nieregularnej jego bryle wyróżnione zostały dwa jego segmenty. A są to segmenty południowy i północny, dwukondygnacyjne, które zostały pokryte wysokim dachem mansardowym, posiadającym lukarny.

A co z wieżą…

Nie można w tym miejscu nie wspomnieć też o wieży, która została zwieńczona specyficznie wykonanym hełmem. Jest ona w szczególny sposób zaakcentowana pięknym ryzalitem z wejściem głównym. Natomiast w narożniku południowo-wschodnim, wieża tam znajdująca się jest czworoboczna, czterokondygnacyjna, która została pokryta dachem namiotowym.

Zbrojone elewacje

Elewacje zewnętrzne są otynkowane, a w narożnikach wspornikowych są oczywiście dokładnie zbrojone. Segment północny tego pałacu jest trzykondygnacyjny, a co najważniejsze jest on przykryty dachem płaskim, z tak zwanymi świetlikami. Są tutaj też i inne bardzo cenne zdobienia, a są to elewacje z cegły klinkierowej z pięknymi ryzalitami. Są one zdobione detalami kamieniarskimi, zwyczajowo zwanymi „szfifonami”. W narożniku północno-wschodnim, znajduje się kolejna wieża tym razem czworoboczna, czterokondygnacyjna, którą pokryto dachem namiotowym.

Zabytkowy park

W sąsiedztwie tego pięknego pałacu, jak nie trudno się domyśleć, znajduje się zabytkowy park pałacowy pamiętający siedemnaste stulecie. Został on jednak przeprojektowany w latach 1852-1877. Dziś posiada on łączną powierzchnię wynoszącą 17,5 hektarów.

Obok jest mauzoleum

Nie można w tym miejscu nie wspomnieć o znajdującym się niedaleko pałacu, mauzoleum. Jest to obiekt wzniesiony w stylu klasycystycznym. Pobudowano go na planie krzyża łacińskiego w 1870 roku. Wejścia do obiektu są flankowane wielkimi kolumnami, które zwieńczono belkowaniem z trójkątnym tympanonem. Elewacje zewnętrzne są otynkowane na gładko, z typowym jak na tamte czasy boniowaniem. Mauzoleum to przykryto kopułą rzecz jasna ze świetlikiem.

Jest tutaj także kościół parafialny

Kościół wzniesiony został w latach 1909–1910, na planie prostokąta. Również i on posiada czworoboczną wieżę, usytuowaną na osi głównej. Pokryto go dachem dwuspadowym z sygnaturką. Posiada on bliżej nie określony styl, z elementami  zarówno neoromańskimi oraz z neogotyckimi.

Ewa Michałowska-Walkiewicz