Dwór w Kamyku. Duch Mikołaja Aleksandra
Kamyk, dwór
Pochodzący z doby dziewiętnastego wieku budynek dawnego szlacheckiego dworu, można zobaczyć w miejscowości Kamyk znajdującej się w powiecie kłobuckim. Jest on tutaj niebywałą atrakcją turystyczną wraz z duchem pana Mikołaja, który pojawia się nawet w dzień, gdy na przykład ktoś krzyczy lub przeklina w obejściach dworskich.
Połowa dziewiętnastego wieku
Dwór ten powstał w 1840 roku, a jego właścicielem był Mikołaj Aleksander Kołaczkowski. Był to bardzo dobry gospodarz na kamykowskich dobrach, dlatego co niektórym ludziom się on za bardzo nie podobał. Nie podobał się on też i za to, że był wielkim polskim patriotą nie chodzącym na układy z zaborcami. Pewnego razu gdy doglądał on pracę żniwiarzy pracujących na jego polu, został niefortunnie trafiony ciężkim kamieniem w głowę, a podobno sprawca tej zbrodni nigdy nie stanął przed sądem.
Piękny park i zabudowania
Zgodnie z pomysłem Mikołaja Aleksandra, a są to czasy II połowy XIX wieku wokół dworu powstały zabudowania folwarczne oraz piękny park. W latach 1941–1943 przebudowano dokładnie wnętrza budynku. Dodano nawet kilka pokoi, a także zagospodarowano poddasze.
Kłobucka perełka
Do czasu wybuchu wojny, dworek ten był skupiskiem polskich patriotów, a także było to miejsce spotkań literatów i muzyków. Po zakończeniu działań wojennych 1939-45 obiekt dworski pieczołowicie odnowiono. Ale dość krótko mieszkała w nim rodzina Kołaczkowskich, bowiem w latach 1972-77 dwór ten został przeznaczony na siedzibę gminy Kamyk. Z biegiem czasu, gmina przeniosła się w inne miejsce, a w dworku zaistniała restauracja o wdzięcznej nazwie „Dworek w Kamyku”.
Przykład gracji
Obiekt ten jest przykładem piękna i gracji dawnych dworów, pochodzących z epoki oświecenia czy też nawet romantyzmu. Reasumując, dworek w Kamyku to budowla parterowa z węższym dobrze zagospodarowanym półpiętrem. Budynek ten został pobudowany na planie czworokąta. Zaś od strony frontowej, znajduje się okazały toskański portyk kolumnowy tworząc tym samym prosty i elegancki styl bez zdobień. Jest on co najważniejsze zwieńczony trójkątnym przyczółkiem. Trójkątne przyczółki to po prostu architektoniczne zwieńczenia fasady budowli, często nazywane także naczółkiem lub frontonem. Posiadają one trójkątny kształt, ograniczony skośnymi gzymsami a występują one głównie w budowlach antycznych i klasycystycznych.
Od strony ogrodu
Zaś od ogrodu umieszczono toskańskie pilastry. Ściany wieńczy belkowanie z dobrze zachowanymi tryglifami czyli rzecz jasna elementami dekoracyjnymi w postaci prostokątnej płyty w tak zwanym fryzie oraz datą budowy tego miejsca przypadającą na rok (1840). Data ta co się spotyka bardzo rzadko, widnieje od strony od ogrodu.
Ewa Michałowska-Walkiewicz
