Miejscowość Szczury. Stara legenda
Szczury, to niewielka wieś usytuowana w gminie wiejskiej o nazwie Ostrów Wielkopolski. Liczy ona sobie około 500 mieszkańców. Położona jest tuż przy drodze krajowej nr 11 Bytom- Poznań- Kołobrzeg, dlatego też jest ona dobrze znana nie tylko okolicznym mieszkańcom. Szczury znane są od 1401 roku, a była ta wioska wtedy prywatną posiadłością rzecz jasna rycerską. Szczury to gniazdo rodowe znamienitego rodu Szczurskich pieczętujących się herbem Korab. Podobno rycerstwo z tej miejscowości, brało udział w bitwie pod Grunwaldem. Z czasem Szczury były miejscem gdzie rezydowała rodzina Lipskich.
Kościół
Tutaj znajduje się stary kościół pod wezwaniem św. Michała Archanioła, który został wzniesiony w 1762 roku dzięki staraniom ówczesnego proboszcza Kazimierza Kędzierskiego, a stanął on na miejscu poprzedniej świątyni, zwanej potocznie „starą”. Jest to rzecz jasna sakralny obiekt drewniany, o raczej delikatnej konstrukcji zrębowej z wysokim dachem dwuspadowym, który pokryty jest gontem. W latach 1869-1871, po raz kolejny obiekt ten przeszedł generalny remont.
Nowe obrazy
Po remoncie tego obiektu, zakupiono nowe obrazy, które do dziś stanowią najpiękniejsza ozdobę tego miejsca. Właśnie podczas tych prac, wyjęto z głównego ołtarza bardzo już zniszczone płótno z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem, (do którego to przez lata lud zwracał swoje prośby modlitewne), a wstawiono obraz Matki Boskiej Różańcowej. Obraz ten został ofiarowany kościołowi przez księcia Radziwiłła z Antonina na imieniny ówczesnego proboszcza. Niecałe 100 lat później, podczas kolejnych prac konserwatorskich, w kościele tym odnaleziono na strychu cudowny wizerunek Matki Boskiej z Dzieciątkiem, który został tam schowany przed laty. Po odnowieniu obrazu w Poznaniu wrócił on na swoje dawne miejsce, a do dziś stanowi on miejsce kultu, do którego pielgrzymują pątnicy.
Scena ukrzyżowania Króla Królów
Ostatnie prace konserwatorskie oraz malarskie we wnętrzu wspomnianego kościoła, miały miejsce w 2000 roku. Wyposażenie świątyni ma wystrój raczej późnobarokowy i pochodzi głównie z końca XVIII stulecia. Na uwagę zasługuje „belka tęczowa”, na której znajduje się scena ukrzyżowania Jezusa Króla. Pierwsze przykościelne dzwonnice pojawiły się w Polsce już w średniowieczu, tak też wydarzyło się w miejscowości Szczury. Budowano je raczej przy kościołach bezwieżowych. Początkowo spełniały one funkcję obserwacyjną ale też i obronną.
Dzwonnica z osiemnastego wieku
Piękny zabytek z miejscowości Szczury został wzniesiony w drugiej połowie XVIII wieku. Jednakże zawieszone w tej dzwonnicy dzwony, są znacznie starsze niż okalająca je budowla. Jeden z nich bowiem pochodził z 1555 roku, a drugi z 1752 roku. Dzwonnica w Szczurach była i w dawnych czasach jak też i teraz wyjątkowego charakteru. Z dzwonnicą tą związana jest pewna legenda…A mianowicie, Janusz kościelny wspomnianego kościoła w Szczurach zakochał się w Gosi, gospodyni księdza proboszcza. Ponieważ kobieta go nie chciała za męża, zawiązał on tuż przy sznurach pociągających dzwony inny dodatkowy sznur, na którym się powiesił. Duch tego kościelnego, ukazywał się aż do momentu kiedy to Polska odzyskała swoją niepodległość.
Dwór pański w Szczurach
Po wojnie dwór w Szczurach pozbawiony został wszelkich dekoracji wewnętrznych. Najprawdopodobniej został on ograbiony przez armię naszych „wyzwolicieli”. Był on fundowany w latach 1923-1925 przez ród Lipskich, a jest to budowla parterowa, bardzo wysoko podpiwniczona, rzecz jasna nakryta dachem łamanym polskim, z tak zwaną lukarnią czyli „wystawką” usytuowaną na osi geometrycznej dachu. Posiada budynek ten urokliwe okienka mansardowe po obu stronach. Wejście do dworu poprzedzone jest umieszczonym na wysokiej podmurówce gankiem kolumnowym, na którym zwieńczony jest balkon.
Od doby wieków średnich
Szczury występują w dokumentach parafialnych, już jako ważna miejscowość od 1403 roku. W XV wieku należały one do Szczurskich herbu Korab, a z biegiem czasu należały one do sporej liczby właścicieli cząstkowych. Już wtedy był wzniesiony dwór szlachecki w tym miejscu, o którym nie ma większych informacji. Od 1789 roku cała wieś była już w rękach rodu Koźmińskich, potem na krótko Rychlewskich, w latach 1806-1898 Skórzewskich. Po zakończeniu działań drugiej wojny światowej, Szczury i znajdujący się w nich dwór były własnością rodziny Lipskich z Lewkowa. Od 1927 roku właścicielem Szczurów był Józef Lipski, który w latach 1934-1939 był ambasadorem Rzeczpospolitej Polskiej w Berlinie, w 1940 żołnierzem w kampanii francuskiej, za co odznaczony został medalem Croix de Guerre. Później walczył on jako żołnierz II Korpusu we Włoszech. Majątek ten w 1926 roku liczył 715 hektarów.
Ewa Michałowska-Walkiewicz
Super
Lux