Wiersz uniwersalny
Wiersz Jolanty Szutkiewicz „Tiden du går så fort”/Czasie ty idziesz tak szybko – to poruszająca medytacja nad ulotnością czasu, utraconą młodością i tęsknotą za przeszłością. Poetycka opowieść splata wspomnienia, obrazy dzieciństwa i czułość wobec minionych chwil w subtelny, a zarazem głęboko emocjonalny sposób.
Tytuł – „Czas, który ucieka tak szybko” – wprowadza czytelnika w nastrój refleksji nad przemijalnością. Powtarzające się wołanie do czasu o zatrzymanie, choćby na chwilę, buduje napięcie i jednocześnie podkreśla bezsilność wobec jego nieubłaganego biegu. Wiersz zdaje się być modlitwą, desperacką próbą zatrzymania tego, co było piękne, ciepłe i pełne miłości.
Najmocniejszym elementem utworu są obrazy – sugestywne, malownicze i pełne nostalgii. Autorka odmalowuje dom babci jak dzieło sztuki: dach oświetlony złotymi promieniami słońca, różowe pelargonie na parapetach, firanki wyglądające przez okna. To świat widziany oczami dziecka, w którym każdy szczegół ma swoje miejsce i znaczenie. Wspomnienia te ożywiają nie tylko przestrzeń, ale także ludzi – babcia, jej ciepły głos, subtelny gest podlewania kwiatów, a nawet jej „drobna ręka” stają się nośnikami emocji.
Tiden du går så fort så fort
stanna en stund en liten stund
kan du väl stanna stanna
jag vill bara se mig
om jag vill bara öppna grinden
till mitt paradis här på jorden jorden
min Goda Gamla Tid
kom tillbaka kom till mig kom
solstrålarna målar
med guld mormors lilla hus
så som Rubens
själv har gjort det gjort det
Nie brakuje tu także personifikacji przyrody, co dodatkowo podkreśla intymny związek bohaterki z tym światem. Słoneczniki „uśmiechają się” i witają ją, porzeczki zapraszają, a czereśnia „śmieje się” z wróbli. Wszystkie te detale tworzą idylliczny obraz dzieciństwa, który kontrastuje z teraźniejszością pełną tęsknoty i braku.
W warstwie językowej wiersz jest pełen prostoty, co czyni go uniwersalnym i łatwo przystępnym dla czytelnika. Powtarzalność fraz, takich jak „czasie, stój” czy „moja Dobra Stara Przeszłości”, wzmacnia uczucie lamentu, jednocześnie nadając tekstowi rytmiczność i melodyjność.
„Tiden du går så fort” to utwór, który głęboko porusza, przywołując w czytelniku osobiste wspomnienia i refleksje nad własnym przemijającym czasem. Jolanta Szutkiewicz mistrzowsko oddaje ulotność chwil, które definiują nasze życie, a jednocześnie zmusza nas do zadumy nad wartością wspomnień. To wiersz, który długo zostaje w pamięci i sercu.
Halina Bartoszek Rosa
Wiersz Tiden du går så fort z tomiku o tej samej nazwie. Polonica Förlag, Stockholm 2023.
