Smakowita poezja!

Do tej pory Agata Bloch miała na swoim koncie poetyckim parę wierszy drukowanych parę lat temu w dodatku literackim Nowej Gazety Polskiej. Całkiem niedawno jej wiersze znalazły się w “Antologii polskiej poezji w Szwecji. Głosy poetek”. Wreszcie jest debiutancki tomik “cisza mnie smuci”. Cóż za smakowita poezja!

Na blogu jednego z renomowanych recenzentów poezji przeczytałem niedawno pytanie: czy poezja ma dzisiaj jakiś sens i czy odnajduje dla siebie miejsce we współczesności? Pytanie oczywiście retoryczne, zważywszy na literackie Noble, nawet ograniczając rozważania tylko do twórczości Wisławy Szymborskiej czy tegorocznej laureatki, Louise Glück. Poetycki zapis ma bowiem charakter ponadczasowy, tak jak ponadczasowa jest potrzeba wietrzenia naszych emocji i uczuć. Nie zastąpią ich internetowe emojki.

Agata Bloch szuka w poezji odpowiedzi na – wydawało by się – proste pytania, ale wcale prostych odpowiedzi nie znajduje. Oszczędnie operuje słowem, panuje nad emocjami, ale to wiersze budzące głęboką refleksję.

Każdy z nich ma trochę winy i trochę racji

Trochę krzywdy i trochę skrzywdził

Mężczyźni kobiety mężczyzn

Biorący dający biorąc

Córka matka córkę

Syn ojca syna

Mąż żona męża

….

Prawe oko lewe oko zez

(wiersz: Krzywda)

To wielka sztuka potrafić opisać świat i jego złożoności w niewielu, ale tak trafnych słowach. To wiersze pełne zadumy, poniekąd bardzo kobiece, o ile przyjmiemy, że to właśnie płeć piękna potrafi bardziej wnikać w nasze emocje. Opisują stan ducha, komentują codzienne wydarzenia. Gdy się je czyta ogarnia nas ta sama zaduma, która sprowokowała autorkę do ich napisania. Czasami wywołują delikatny uśmiech, gdy uzmysławiamy sobie jak celnie Agata Bloch odnajduje w naszych myślach podobne rozterki.

Literacki, poetycki, krąg Polaków w Szwecji, zyskał niezwykle uzdolnioną autorkę. Debiutancki tomik budzi w czytelniku tę subtelną i wyrafinowaną przyjemność, jaką powinno sprawiać czytanie poezji. Bo jeśli tego nie ma, lepiej książkę odłożyć na półkę. Ale – przekornie do tytułu “Cisza mnie smuci” – ta “cicha” i stonowana poezja budzi radość.

Tadeusz Nowakowski

Agata Bloch: Cisza mnie smuci. Wydawnictwo Polonica, Stockholm 2020, s.44

Lämna ett svar