PODRÓŻE PO POLSCE: Jedziem do miasta Łodzia…

Początkowo dzisiejsze miasto Łódź, nosiło nazwę Łodzia. Na temat nazwy tej miejscowości, istnieje kilka hipotez, według których nazwa miasta wywodzi się od szlacheckiego nazwiska, które brzmi Łodzic. Rodzina ta zamieszkiwała wspomnianą miejscowość, a zasłynęła ona w historii miasta tym, że wywodziło się z niej wielu prawników i znaczących osób. Miejscowość Łódź ma metrykę średniowieczną, a początkowo była małą wsią leżącą w granicach historycznej ziemi łęczyckiej.

Ziemią łęczycką, początkowo władali książęta łęczyccy. Pierwsza wzmianka dotycząca tego faktu, znajduje się w dokumencie sygnowanym przez księcia ziemi łęczyckiej i dobrzyńskiej Władysława Garbatego z 1332 roku. On to, związany był z nadaniem kilku wsi, w tym również wsi o nazwie Łodzia, w wieczyste posiadanie biskupom kujawskim. Prawa miejskie nadane zostały tej miejscowości w Przedborzu nad Pilicą dnia 29 lipca 1423 roku.

Do końca XVII wieku, Łódź rozwijała się jako małe miasteczko rolnicze, będące własnością biskupstwa włocławskiego. Łódź była zatem prywatnym miastem duchownym, w którym odbywały się zjazdy biskupie. Stała się ona w bardzo sukcesywny sposób lokalnym ośrodkiem handlowym oraz rzemieślniczym. Mieściło się tu wówczas osiem młynów oraz warsztaty kołodziejów, bednarzy, szewców, cieśli i rzeźników. W 1424 roku, biskup włocławski Jan Pella, określił obowiązki i przywileje mieszkańców Łodzi. Dlatego też rozpoczęto prowadzenie ksiąg miejskich  na odbywanie dwóch jarmarków rocznie i cotygodniowego małego targu. W szczytowym okresie rozwoju „Łodzi rolniczej”, miasto to liczyło 70 rodzin mieszczańskich i około 30 domostw chłopskich.

Okres najazdów szwedzkich, mających miejsce w połowie XVII wieku, doprowadził do upadku i częściowego wyludnienia Łodzi. W 1739 roku, w Łodzi mieszkało 97 rodzin, które w obawie przed najeźdźcami z północy opuszczali swoje domy udając się na zachód Polski. W 1777 roku, Łódź liczyła 265 mieszkańców, a w mieście stało jedynie 66 domów. Taka sytuacja utrzymywała się aż do pierwszego rozbioru Polski.

W roku 1793, Łódź trafia do zaboru pruskiego. W tym też czasie liczyła ona jedynie 250 mieszkańców. Ze względu na niewielkie rozmiary, pruskie władze w 1794 roku rozważały odebranie miejscowości Łódź praw miejskich i przekształcenie jej ponownie w wieś. W 1798 roku, wskutek sekularyzacji dóbr kościelnych, stała się  ona miastem rządowym. Od 1807 roku należała do Księstwa Warszawskiego. W 1820 roku, na podstawie dokumentu z dnia 18 września, sygnowanego przez księcia namiestnika Józefa Zajączka Rząd Królestwa Polskiego, włączył Łódź do grona osad przemysłowych. Zatem w latach 1824–1827 wytyczono osadę „Łódka”, położoną na południe od „Nowego Miasta Łódź” wzdłuż osi, którą stanowiła ulica Piotrowska. W osadzie tej zaczęły się pojawiać pierwsze fabryki i manufaktury przemysłowe. Miasto to dawało zatrudnienie okolicznym mieszkańcom Łodzi, jak również samo urosło gospodarczo w znaczący sposób.

Zwiedzając Łódź, zobaczyliśmy wiele rzeźb ulicznych znanych osób, które w taki czy inny sposób były związane z historią miasta. Termin sztuka uliczna, jest użyty dla prac artystów, którzy tworzą swoje dzieła w przestrzeni publicznej. Określenia Street Art najprawdopodobniej po raz pierwszy użył Allan Schwartzman w roku 1985. Sztuka uliczna, nie posiada określonych reguł tworzenia, ani też z góry ustalonych cech tworzonego dzieła. Każdy tworzy jak chce i gdzie chce, ale zawsze cieszy się ona aprobatą nie tylko ze strony mieszkańców danego miasta ale też i turystów. We wspomnianej ulicznej galerii rzeźb łódzkich, można zobaczyć Fortepian Rubinsteina, Fotel Jaracza, Kufer Reymonta, Pomnik Lampiarza (czyli bezimiennego elektryka) oraz Pomnik „Królów bawełny polskiej”. Autorem projektów większości rzeźb jest Marcel Szytelchelm, ale również Wojciech Gryniewicz (Ławeczka Tuwima), a także Robert Sobociński (Kufer Reymonta).

Ewa Michałowska-Walkiewicz

FOTO: © CC0 Public Domain

 

En reaktion på ”PODRÓŻE PO POLSCE: Jedziem do miasta Łodzia…

Lämna ett svar