PODRÓŻE PO POLSCE: Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego

Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego, inaczej mówiąc Muzeum Akademickie, zgromadziło niezwykle zbiory związane z historią Wrocławia, jak też i mieszczącego się tam uniwersytetu. Na tę niezwykłą wycieczkę, zaprosiła Naszą Redakcję pani Marzanna Ch. miłośniczka Dolnego Śląska.

Muzeum zostało powołane do życia w dniu 6 sierpnia 1992 roku, w wyniku przekształcenia Oddziału Zbiorów Muzealnych, mieszczących się w Archiwum Uniwersytetu Wrocławskiego w samodzielną jednostkę ogólnouczelnianą. Dnia 13 maja 2005 roku został utworzony Oddział Muzeum UWr tzw. „Dom Archeologa” w kampusie przy ul. Koszarowej 3, gdzie prezentowane są wystawy czasowe związane z badaniami archeologicznymi.

Muzeum Wrocławskie, mieści się w głównym budynku uniwersyteckim, w przepięknym barokowym gmachu zaprojektowanym przez Christopha Tauscha. Budynek ten jest usytuowany nad brzegiem Odry. Jego sylwetka architektoniczna, została wzbogacona wspaniałym wystrojem rzeźbiarskim i malarskim. Jest budynek ten, zaliczany jest do najcenniejszych zabytków barokowych w Polsce i w Środkowo-Wschodniej części Starego Kontynentu.

Aula Leopoldyńska, jest to największa i najbardziej reprezentacyjna sala gmachu głównego. Jest tutaj dobrze zachowane świeckie wnętrze barokowe z pełnym wystrojem, na który składa się iluzjonistyczne malarstwo ścienne Johanna Christopha Handkego, pochodzącego z Ołomuńca. Zobaczyć tu także można dekorację i wyposażenie rzeźbiarskie, które jest autorstwa Franza Mangoldta, który pochodził z Moraw. Podziwiać można tutaj także malarstwo wielkiego mistrza włoskiego, jakim był Ignatius Provisore.

Oratorium Marianum, posiada równie piękne jak wspomniana Aula barokowe wnętrze z bogatym wystrojem i wyposażeniem. Początkowo powstało ono jako kaplica zakonna, która była wykorzystywana we założonych celach w latach 1728-1741. Po sekularyzacji zakonu jezuitów i powołaniu do istnienia Uniwersytetu, w 1811 roku wnętrze przekształcono w koncertową Salę Muzyczną.

Wieża Matematyczna, charakteryzuje się specyficznym tarasem widokowym, który usytuowany jest na wysokości 42 metrów. Został on urządzony w 1791 roku przez jezuitę, profesora Uniwersytetu Longinusa Antona Jungnitza. Jego też pomysłem jest powołane do istnienia Obserwatorium Astronomiczne z pierwszym przyrządem optycznym oraz wytyczoną na posadzce tegoż pomieszczenia linią południkową. Jest to jedyny tego typu instrument w Polsce.

Warto jest też wspomnieć o tak zwanych trzech salach ekspozycyjnych takich jak, Sala im. Romana Longchamps de Bérier, Sala im. Stefana Banacha i Sala Pod Filarem. Muzeum ma profil historyczny, a zgromadzone w jego murach zbiory w przeważającej mierze są poświęcone szeroko pojętym dziejom uczelni. Dzieje te sięgają XV wieku, a są one kontynuowane aż do chwili obecnej. Najstarsze zbiory mają jeszcze metrykę Akademii Leopoldyńskiej, jednak większa część z nich pochodzi z okresu późniejszego.

Dziękujemy pani Marzannie, za udaną wycieczkę po Muzeum Wrocławskim

Ewa Michałowska-Walkiewicz

Lämna ett svar