ZAPISKI KRYTYCZNE: Dokumenty Jerzego Śladkowskiego

Pandemia uniemożliwiła mi obejrzenie najnowszego filmu polsko-szwedzkiego dokumentalisty Jerzego Śladkowskiego. Poniżej znajdą się zatem tylko luźne uwagi na temat niektórych jego poprzednich filmów, najczęściej realizowanych w Rosji.

Milion koron wysupłany przez Szwedzki Instytut Filmowy na produkcję WODKAFABRIKEN (2010) umożliwił logiczną kontynuację jego wielu dojrzałych i wnikliwych dokumentów socjologicznych, także umiejscowionych na rozległych przestrzeniach byłego Związku Sowieckiego. Film opowiedział o życiu na terenach położonych o 1000 km na południe od Moskwy. Produkcja wódki rękami kobiet ułatwiała popadnięcie w nałóg ich mężom i synom.  Wychowują one dzieci bez miłości, zrzucając brzemię na babcie i marząc o karierze (aktorskiej), a zarazem innym życiu w Moskwie, jak czechowskie trzy siostry. Film zdobył główną nagrodę festiwalu Tempo w 2011 roku.

DON JUAN (2015) to z kolei psychodrama rozegrana w prowincjonalnym mieście, gdzie zarówno synek, jak i mama, nadają się do leczenia. Jego przyjacielski reunion z sympatyczną i atrakcyjną dziewczyną nie kryje w sobie możliwości erotycznego wtajemniczenia, jest chyba tylko pochodną terapii w teatrze, gdzie gra on tytułową rolę. Film był ”tylko” nominowany do nagrody Złotego Chrabąszcza (Guldbagge).

Akcja prezentowanej właśnie BITTER LOVE rozgrywa się w całości na statku płynącym Wołgą, ale prezentowany tam przekrój społeczeństwa, według znanych z wcześniejszych filmów reżysera walorów socjologicznej obserwacji, na pewno nie będzie parafrazą REJSU Marka Piwowskiego.

Aleksander Kwiatkowski

BITTER LOVE reż. Jerzy Śladkowski, dystr. Folkets Bio, premiera 18.9.2020

Lämna ett svar