PORTRETY: Polski ewangelik ze Sztokholmu

Należał do pokolenia „Kolumbowie rocznik 20-ty”. W Szwecji znalazł się w 1965 roku. Do 1985 roku pracował w komunie Botkyrka w wydziale architektury przestrzennej jako projektant, później pełnił stanowiska szefa wydziału ochrony środowiska i krajobrazu. W tym czasie poza pracą zawodową zaangażował się w stworzenie Polskiego Instytutu Ewangelickiego w Szwecji, któremu przewodniczył aż do śmierci.

Stanisław Siostrzonek urodził się 8 maja 1920 roku w Mistrzowicach, powiat Cieszyn, jako syn Pawła Siostrzonka, komisarza Polskiej Policji Państwowej i matki Ewy z domu Burda. Po podziale Śląska w lipcu 1920 roku, Mistrzowice znalazły się pod czeską administracją, zwaną Zaolziem. Po śmierci ojca jego wychowaniem zajął się brat matki, kapitan WP, Jan Burda.

Po maturze został wcielony do Junackich Hufców Pracy w Zakopanem, a następnie do Szkoły Podchorążych Rezerwy. Brał udział w Kampanii Wrześniowej w 21-ej Dywizji Piechoty Górskiej.  Po zakończeniu działań wojennych i uniknięciu niewoli, chciał powrócić do domu rodzinnego, ale zdążyły już go skonfiskować władze okupacyjne. Przedostał się więc do Warszawy. Był m.in. żołnierzem KEDYWU. Wybuch Powstania Warszawskiego zastał go w Lasach Kabackich. Po upadku powstania przedostał się w okolice Grójca. Tam został aresztowany po wkroczeniu Armii Czerwonej.

Po wojnie w 1950 roku uzyskał dyplom inżyniera ze specjalnością kształtowania krajobrazu w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W 1959 roku został dyrektorem Zarządu Zieleni w Cieszynie. Mieszkał na Zaolziu, w Czechosłowacji, ale pracował w Polsce. Z pracy został zwolniony w 1965 roku. Po najeździe wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację w 1968 roku opuścił Czechosłowację i przez Austrię i Niemcy udał się do Szwecji.

W Sztokholmie znalazł się w 1969 roku. Pracował w komunie Botkyrka, a w czasie wolnym zajmował się działalnością społeczną i charytatywną. Wraz z innymi powołał do życia Polski Instytut Ewangelicki w Sztokholmie, którego został przewodniczącym. Zadaniem Instytutu było informowanie o wkładzie protestantyzmu polskiego w historii Polski. Powołane zostały oddziały PIE w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Szwajcarii, gdzie po wojnie osiadła spora rzesza Polaków ewangelików.

Jednym z dzieł życia Stanisława Siostrzonka była pomoc w odbudowie historycznego Szpitala Ewangelickiego w Warszawie. W okresie okupacji niemieckiej szpital znalazł się na terenie getta, oddzielony od niego tylko murem. Tragedia Żydów polskich zamkniętych w getcie ocierała się o bramy szpitala. Szpital niósł tym nieszczęśliwym pomoc. Wiosną 1943 roku, ze względu na likwidację getta, zlikwidowano Szpital Ewangelicki w jego starej siedzibie i od jesieni tego roku zorganizowano szpital przy ulicy Królewskiej 35 w dużo mniejszym zakresie. W czasie Powstania Warszawskiego szpital stał się szpitalem powstańczym, tak jak był szpitalem wojskowym w 1920 roku, i mieścił się w kilku punktach miasta, mianowicie przy Szpitalnej 5 i 8 oraz Mokotowskiej 12 w Domu Metodystów. Sam szpital został założony w 1795 roku, a po niemal 250 latach działalności niemal całkowicie zniszczony. W 1980 roku Siostrzonek podpisał z władzami Miasta Warszawy i Ministerstwem Zdrowia dokument o zaangażowaniu się Polskiego Instytutu Ewangelickiego w Sztokholmie w plany odbudowy szpitala. Instytut przez wiele lat kierował transporty z pomocą humanitarną do Polski. Łącznie wysłano około 20 transportów.

W 1990 za swoją działalność odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Za pomoc w organizowaniu transportów do Polski Szwedzki Czerwony Krzyż odznaczył również jego żonę, Elżbietę Siostrzonek, Złotym Czerwonym Krzyżem. Stanisław Siostrzonek zmarł 10 lipca 2005 roku w Sztokholmie.

STREFA.SE

Foto: Stanisław i Elżbieta Siostrzonkowie

 

Lämna ett svar