PODRÓŻE PO POLSCE:

Cergowa to podkarpacka wieś, leżąca w gminie Dukla. Nad wsią góruje masyw Cergowej wynoszący 716 m n.p.m. Miejsce to ściśle wiąże się z kulturą celtycką. W Cergowej istnieje dwór oraz park dworski ze starymi dębami. Nazwę wsi wielu naukowców wywodzi z języka celtyckiego „cerg” czyli inaczej mówiąc „krąg”.

W okresie I Rzeczypospolitej, miejscowość o nazwie Cergowa administracyjnie należała do województwa ruskiego. Następnie w okresie II Rzeczpospolitej, miejscowość ta była częścią województwa lwowskiego. W chwili obecnej miejsce to należy do województwa krośnieńskiego.

W czternastym stuleciu

Dnia 22 maja 1359 roku, król Kazimierz Wielki ostatni z dynastii Piastów wydał przywilej Marcinowi „de Czergowa” założenia wsi o nazwie Cergowa. Jak zatem wiadomo, Cergowa została założona, podobnie jak większość okolicznych miejscowości, początkowo na prawie wołoskim, a potem na magdeburskim. Przywileje kazimierzowskie potwierdził król Władysław Jagiełło w dniu 14 czerwca 1396 roku. W dniu 2 kwietnia 1384 roku Cergowa występuje w spisie wsi przekazanych biskupstwu przemyskiemu, po specjalnym egzorcyzmowaniu tych terenów, od naleciałości celtyckich.

Piętnaste stulecie

W latach 1436–1438 w lasach na Cergowej żył św. Jan z Dukli, który namawiał wszystkich na wiarę katolicką, a tym samym by każdy z tutejszych mieszkańców nie stosował magii, którą tu rozpowszechnili Celtowie i Druidzi. Z jego pobytem w tym miejscu okoliczni mieszkańcy wiążą z legendę o Złotej Studzience i istniejącej tu cudownej wodzie uzdrawiającej. Podobno ów święty, kto tylko chciał skorzystać z wyzbycia się tajemnic celtyckich ze swojego życia, był kropiony tą wodą przez świętego Jana, a ten dostępował całkowitego uzdrowienia.

Ślady Celtów

W Cergowej na wzniesieniu górskim, znajdują się pozostałości po kamiennych zboczach celtyckich i kamiennych kręgach. Druidzi odprawiali to swoje magiczne rytuały, którym podporządkowywali mieszkańców wioski. Pozostałości kamienne, stanowią dziś niezatarte ślady istniejącej tu kulturowości indoeuropejskiej, jaką przejawiali Celtowie.

Tekst i zdjęcia: Ewa Michałowska-Walkiewicz

Lämna ett svar